In 1976 klopt Muhammad Yunus aan bij de lokale Janata Bank om een lening te verkrijgen voor een groep armen in het dorpje Jobra (Bangladesh). Ze hebben niet veel nodig. Voor slechts 27 dollar kunnen de mensen bamboe krukjes maken, manden vlechten of een riksja rijden. Die 27 dollar is het verschil tussen een leven lang in armoede leven en een bestaan opbouwen. Muhammad stuit echter op allerlei problemen:

• Om een lening te kunnen krijgen, moet je kunnen lezen en schrijven (en 75% van de bevolking van Bangladesh is analfabeet).
• De bank vraagt een onderpand en dat hebben ze natuurlijk niet. Toch blijkt dat juist arme mensen hun lening terugbetalen. Zij weten als geen ander wat hun anders te wachten staat.
• Vrouwen kunnen officieel wel in aanmerking komen voor een lening maar in de praktijk niet. Banken doen niets zonder toestemming van de mannen.

Omdat Muhammad niet verder komt bij de banken besluit hij om het heft in eigen handen te nemen met de oprichting van de Grameen Bank. De bank richt zich vooral op vrouwen. Waarom? Omdat vrouwen zich vrijwel altijd om het gezin bekommeren. Mannen besteden het geld van een lening echter vaak aan zichzelf. Het valt niet mee om in het islamitische Bangladesh vrouwen te bereiken. De doelgroep kan niet lezen en moet dus persoonlijk benaderd worden. Maar op bezoek gaan bij iemand die nog niet naar de buren gaat, is vrijwel onmogelijk. Het kost Muhammad veel geduld maar uiteindelijk lukt het hem leningen te verstrekken aan vrouwen.

Nobelprijs

Het microkrediet (zoals deze vorm van lenen heet) heeft het leven van miljoenen arme mensen veranderd. Geen wonder dat Muhammad Yunus in 2006 samen met de Grameen Bank de Nobelprijs voor de vrede in ontvangst mag nemen.

Bij uitgeverij Lemniscaat is de biografie van Muhammad verschenen: Bankier voor de armen. Het boek is voor € 17,95 te koop in de boekhandel, of online bijvoorbeeld bij Bol.com. Het boek staat vol met grappige anekdotes. Je leest het dan ook gemakkelijk in een weekeindje uit.